Ik woon in zo’n typisch Parijs appartementenblok, Haussmannien van fundament tot dakgoot. Gehorig als de pest, lift altijd stuk en buren die ik nooit zie. Behalve de overburen dan, want daar kijk ik bij naar binnen. Links bij de Russische ambassademedewerkers, gezellig allemaal bij elkaar gehuisvest in een betonnen kolos. Rechts zie ik een bonte verzameling van expats, oude Franse adel en orthodoxe joden in een chiquere versie van ‘mijn’ appartementenblok. Ik heb dus genoeg te zien, zelfs als ik niet naar buiten ga. Hetgeen ik overigens wel regelmatig doe.