De bonen staan er goed bij
Toen zomers zomers waren, lang en heet, groeiden de bonen op het land van Ome Bèr.
‘s Morgens voor hij naar het werk ging, fietste hij eerst naar zijn land. De hark en de schoffel met een touw vastgebonden aan de stang van zijn fiets. Daar aangekomen haalde hij met gieters het water uit de naastgelegen beek en goot hij eindeloos. In de avond, na een dag werken, herhaalde het ritueel zich. De hele zomer lang.
“De bonen staan er goed bij”, zei mijn moeder tegen me. “We moeten plukken.” En zo togen wij naar het land van Ome Bèr, mijn moeder en ik. Ik trok bospeentjes uit de grond, die ik in het beekje schoonspoelde en direct op at. Verder verveelde ik me eindeloos. Dat interesseerde niemand, want de bonen moesten geplukt: de sperziebonen, de boterbonen, de tuinbonen, de snijbonen.
Na het plukken volgde het breken of snijden, blancheren en invriezen. De snijbonen werden op zout gezet, in een grote aardewerken ton. Lange hete middagen zaten mijn moeder en ik bij Tante Riek, de vrouw van Ome Bèr. Ik kreeg snoep in een koffiefilterzakje, terwijl mijn moeder en haar schoonzus al kletsend de kilo’s wegwerkten.
Tot eind augustus aten we bijna dagelijks verse bonen. Vanaf september braken we de diepvries voorraad aan. In de winter en het voorjaar aten we gezouten snijbonen. Het was eind mei, als we constateerden dat de voorraden echt op waren en we met meer dan gemiddelde belangstelling de weerberichten gingen volgen.
Om vervolgens opgelucht adem te halen, en tegelijkertijd bij voorbaat vermoeid te zuchten, als Ome Bèr begin juli meldde, dat de bonen er ook dat jaar weer goed bijstonden.
—
Ik las dit verhaal op het blog van Sa’id Vanenburg en dacht… vervang een paar woorden en het is mijn verhaal.
Hoe mooi herkenbaar.
Ah, de snipperboon! Daar heb ik er als kind ook kilo’s van door een molentje geplempt. Daarnaast hadden we ook heul veul fruit dat in de zomer verwerkt moest worden. Miemele en kroesjele! En dan in de winter in de kelder stiekem proeven van de zelfgestookte bessenjenever. Ver verstopte herinneringen, dank voor het omhooghalen.
Op het ritme van de seizoenen…
Er schoot mij 1 woord te binnen….Rabarber….
O ja…. rabarberjam, rabarber met yoghurt, rabarbervlaai, rabarber rabarber.
Later in mijn vaders tuin plok ik emmers bonen. Nu heb ik zelf alleen de minder arbeidsintensieve groenten in mijn tuin.
Een verhaal van alle mooshoaven. Bij mijn opa mocht ik als klein menneke alleen helpen met coloradokevers van de aardappelen in een jampotje “rapen”. Hij vond dat ik bij het bonen plukken teveel de bonen met struik en al uittrok.
Ik mocht ook nooit plukken om die reden. Ik ‘mocht’ wel snijden en doppen.
Een verhaal van alle mooshoaven. Bij mijn opa mocht ik als klein menneke alleen helpen met coloradokevers van de aardappelen in een jampotje “rapen”. Hij vond dat ik bij het bonen plukken teveel de bonen met struik en al uittrok. Later in mijn vaders tuin plok ik emmers bonen. Nu heb ik zelf alleen de minder arbeidsintensieve groenten in mijn tuin.
Een verhaal van alle mooshoaven. Bij mijn opa mocht ik alleen helpen met coloradokevers van de aardappelen in een jampotje “rapen”. Hij vond dat ik als klein menneke de bonen teveel met struik en al uittrok. Later bij mijn vader in de tuin plok ik emmers bonen. In mijn eigen tuin heb ik nu alleen de minder arbeidsintensieve groenten.
Mooi! Toen je at wat er beschikbaar was, niet waar je zin in had. Misschien heeft het een jeugdtrauma voor jou opgeleverd en eet je nooit meer bonen, maar ik vind het toch iets moois en natuurlijks dat eten met de seizoenen.
Ik vond het niet echt erg. De bonen werden verwerkt in allerlei gerechten, waarvan ik me mijn moeders ‘sjnatzelensoep’ nog het best herinner.
Ik heb tuinbonen voor het eerst gegeten toen ik 10 was op bezoek bij vrienden van mijn ouders in…..Limburg, Maastricht om precies te zijn. Het is een van de weinige groenten waarvan ik me de plaats en de tijd van eten herinner. Wie weet waren ze van ome Bér.
Tuinbonen vinden kinderen vaak niet lekker. Misschien dat je het daarom nog weet. Ome Bèr produceerde alleen voor zijn eigen gezin en naaste familie. Dus van hèm waren ze zeker niet, die tuinbonen.